Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Ζεστή Άμμος


Η ζωή… είναι να θυμάμαι το θλιβερό
ξύπνημα σε ένα τραίνο, την αυγή: να έχω
δει έξω το αβέβαιο φως: να έχω νιώσει
στο μουδιασμένο κορμί την παρθενική
και σκληρή μελαγχολία του τσουχτερού ανέμου.

Αλλά ακόμα πιο γλυκό είναι να θυμάμαι
την απροσδόκητη λύτρωση: δίπλα μου
ένας νεαρός ναύτης : το μπλε και το
άσπρο της στολής του κι έξω
μια θάλασσα νωπή από χρώμα.

Αν υποχωρήσει λίγο η νύχτα του καλοκαιριού
θα προβάλουν στην ακρογιαλιά
γεννημένοι σιωπηλά όπως τα χρώματά της-
γυμνοί άντρες που ελαφρά πορεύονται.

Κι όπως ο άνεμος κινεί την θάλασσα το ίδιο
σπρώχνουν φωνάζοντας οι άντρες τις βάρκες
σπρώχνουν τις βάρκες οι άντρες φωνάζοντας

Ανατέλλει πάνω στον τελευταίο ιδρώτα ο ήλιος

Αρκεί στον έρωτα των εφήβων
η αίσθηση της κατοχής του ηλίου,
καθώς ακινητούν στη ζεστή άμμο.

Έτσι είναι όλα. Δεν έρχεται ένας δυνατός άνεμος
να ανατρέψει την εκτυφλωτική ηρεμία.

Το βράδυ, στην σκιά της μητρόπολης
με φωνές και φωνές παίζουν τα παιδιά.
Στη σιωπή όμως, είναι ανώφελη ακόμα

κι η φωνή της καμπάνας.

Ήλιος δίχως σκιά πάνω σε ρωμαλέα
εγκαταλειμμένα κορμιά κάθε αρετή σωπαίνει.

Αργά η ψυχή βυθίζεται – με την θάλασσα-
μέσα σε φωτεινό ύπνο. Αίφνης
αναπηδούν – νεαρά νησίδια – οι αισθήσεις.

Η αμαρτία όμως δεν υπάρχει πια.

Αν πίσω απ’ το φωτισμένο παράθυρο
κοιμάται ένα αγόρι τη νύχτα του καλοκαιριού
κι ονειρευτεί…
Περνάει γρήγορο το τρένο
και πάει μακριά.
Η θάλασσα είναι όπως πρώτα.

Η θάλασσα είναι καταγάλανη.
Η θάλασσα είναι γαλήνια.
Στην καρδιά είναι σχεδόν μια κραυγή
χαράς. Κι όλα είναι γαλήνια.

*
Ο έρωτας μου ήταν γυμνός
στο ακρογιάλι μιας ηχηρής θάλασσας.
Του παραστεκόταν
ευνοϊκοί και πράοι-
εγώ και ο καιρός

Έπειτα τον έκλεισε στο σπίτι.
Μου τον λέρωσε μια μελάνη. Απομένω
στο ακρογιάλι μιας ηχηρής θάλασσας.


Ακίνητα είναι στον ουρανό τ’ αστέρια.
Αυτό το καλοκαίρι είναι όμοιο με τα’ άλλο καλοκαίρι.
Το αγόρι όμως που περνάει μπροστά σου
αν δεν το φωνάξεις, δεν θα’ ναι πια το ίδιο.


Όλα τα πράγματα του κόσμου αγαπούσα
και δεν είχε παρά το άσπρο μου σημειωματάριο
κάτω απ’ τον ήλιο.


Να το υδρόβιο κι ευτυχισμένο αγόρι.
Να το αγόρι γεμάτο από φως.
Πιο διαυγές από το στίχο που το περιέχει.
Ήπια εποχή σιωπής και ήλιου
κι αυτή η γιορτή των λέξεων μέσα μου.


Βγήκε απ’ το πράσινο αναπάντεχος
λίγο γυμνός ακόμη κι αμέσως εξαφανίστηκε.
Απέμεινε στον καύσωνα εκείνης της ώρας, μια ζεστή
μυρωδιά, μια – δυο μύγες κι εγώ μαζί τους

Το τραίνο θα καθυστερήσει τουλάχιστον μια ώρα.
Τα νερά της θάλασσας γίνονται πιο βαθυγάλανα.
Στο ασβεστωμένο ντουβάρι το κουδούνι
του σπιτιού δεν χτυπάει. Το σιδερένιο παγκάκι
ζεματάει στον ήλιο. Τα τζιτζίκια είναι
οι μόνοι κύριοι της ώρας.


Να ζω θα ήθελα αποκοιμισμένος
μες στο γλυκό ψίθυρο της ζωής.

Penna Sandro, μτφρ.Παστάκας, Σ., Ζεστή Άμμος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...