Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Η Παγκόσμια Ημέρα θεάτρου στέλνει το μήνυμά της

27 Μαρτίου


Μπρετ Μπέιλι

    Η διεθνής θεατρική κοινότητα τιμά και φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου και σηματοδοτείται από ένα νέο μήνυμα προς την ψυχή και το πνεύμα.
   Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου καθιέρωσε τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το 1962 και, κάθε χρόνο, επιλέγει μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα - μέλος του, για να γράψει ένα μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα τη συγκεκριμένη ημέρα και μεταδίδεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο.
   Οι Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς και πολλοί άλλοι έχουν καταθέσει τη γραφή και τις σκέψεις τους γι’ αυτόν τον σκοπό.
   Το φετινό μήνυμα ανέλαβε να γράψει ο νοτιοαφρικανικής καταγωγής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, σκηνογράφος, δημιουργός καλλιτεχνικών εγκαταστάσεων και καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας «Third World Bunfight», με έδρα το Κέιπ Τάουν, Μπρετ Μπέιλι.
    Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτο Θεάτρου και τα εθνικά του κέντρα, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου και μεταδίδεται από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο.
    Το μήνυμα του Μπρετ Μπέιλι, που θα διαβαστεί στα θέατρα τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι το εξής:

  «Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ασυγκράτητο πνεύμα της παράστασης. Κάτω από δέντρα σε μικρά χωριά, πάνω σε σκηνές υψηλής τεχνολογίας στις μητροπόλεις του κόσμου, σε σχολικές αίθουσες, σε γήπεδα και σε ναούς. Σε υποβαθμισμένες αστικές περιοχές, σε εμπορικά κέντρα, σε κοινοτικά κέντρα και υπόγεια στο κέντρο της πόλης, οι άνθρωποι μαζεύονται για να κοινωνήσουν στους εφήμερους θεατρικούς κόσμους, που εμείς δημιουργούμε προκειμένου να εκφράσουμε την ανθρώπινη πολυπλοκότητα, τη διαφορετικότητα και την ευαισθησία μας με σάρκα, ανάσα και φωνή.
     Μαζευόμαστε για να κλάψουμε και να θυμηθούμε, για να γελάσουμε και να σκεφτούμε. Για να μάθουμε, να επιβεβαιώσουμε και να φανταστούμε. Για να θαυμάσουμε τις τεχνικές επιδεξιότητες και για να ενσαρκώσουμε θεούς. Για να κοπεί σε όλους μας η ανάσα με την ικανότητά μας να αναγνωρίσουμε την ομορφιά, τη συμπόνια και τα τερατουργήματα. Ερχόμαστε για να ενεργοποιηθούμε και για να πάρουμε δύναμη. Για να δοξάσουμε τον πλούτο των διαφορετικών πολιτισμών μας και να διαλύσουμε τα όρια που μας χωρίζουν.
  Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ασυγκράτητο πνεύμα της παράστασης. Γέννημα της κοινότητας, φορά τις μάσκες και τα κοστούμια των διαφορετικών παραδόσεών μας. Χρησιμοποιεί τις γλώσσες, τους ρυθμούς και τις χειρονομίες μας, και καταργεί τον χώρο ανάμεσά μας.
   Και εμείς, οι καλλιτέχνες που εργαζόμαστε με αυτό το αρχέγονο πνεύμα, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να το διοχετεύσουμε μέσω της καρδιάς μας, των ιδεών μας και του σώματός μας ώστε να αποκαλύψουμε την πραγματικότητά μας σε όλο της το γήινο μέγεθος και το λαμπερό μυστήριό της.
    Αλλά σε αυτή την εποχή εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν να επιβιώσουν, υποφέρουν κάτω από τυραννικά καθεστώτα και έναν αρπακτικό καπιταλισμό, και προσπαθούν να ξεφύγουν από τις συγκρούσεις και τις κακουχίες. Σε αυτή την εποχή που ζούμε η ιδιωτικότητά μας παραβιάζεται από μυστικές υπηρεσίες και οι λέξεις λογοκρίνονται από παρεμβατικές κυβερνήσεις. Σε αυτή την εποχή τα δάση εξολοθρεύονται, είδη του ζωικού βασιλείου εξολοθρεύονται και οι ωκεανοί δηλητηριάζονται. Μια τέτοια εποχή τι αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να αποκαλύψουμε;
    Σε αυτό τον κόσμο της άνισα κατανεμημένης εξουσίας, σε έναν κόσμο όπου διάφοροι ηγεμονικοί κανόνες προσπαθούν να μας πείσουν πως ένα έθνος, μια φυλή, ένα γένος, μια σεξουαλική προτίμηση, μια θρησκεία, μια ιδεολογία ή ένα πολιτισμικό πλαίσιο είναι ανώτερο από όλα τα άλλα, μπορούμε πράγματι δικαιολογημένα να επιμείνουμε ότι οι τέχνες πρέπει να αποδεσμευτούν από κοινωνικές ατζέντες;
    Μήπως εμείς οι καλλιτέχνες της αρένας και της σκηνής προσαρμοζόμαστε στις στείρες απαιτήσεις της αγοράς; Ή μήπως αρπάζουμε τη δύναμη που έχουμε για να καθαρίσουμε το τοπίο στην καρδιά και στο μυαλό της κοινωνίας προκειμένου να μαζέψουμε τους ανθρώπους γύρω μας, να εμπνεύσουμε, να μαγέψουμε και να πληροφορήσουμε, και να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ελπίδας και ανοιχτόκαρδης συνεργασίας;».

Δημιουργοί μηνύματος 1962 - 2013


1962 Jean COCTEAU
1963 Arthur MILLER
1964 Laurence OLIVIER - Jean-Louis BARRAULT
1965 Anonymous/Anonyme
1966 René MAHEU, Director General of UNESCO
1967 Hélène WEIGEL
1968 Miguel Angel ASTURIAS
1969 Peter BROOK
1970 D. CHOSTAKOVITCH
1971 Pablo NERUDA
1972 Maurice BEJART
1973 Luchino VISCONTI
1974 Richard BURTON
1975 Ellen STEWART
1976 Eugène IONESCO
1977 Radu BELIGAN
1978 national messages
1979 national messages
1980 Janusz WARMINSKI
1981 national messages
1982 Lars af MALMBORG
1983 Amadou Mahtar M'BOW, Director General of UNESCO
1984 Mikhaïl TSAREV
1985 André-Louis PERINETTI
1986 Wole SOYINKA
1987 Antonio GALA
1988 Peter BROOK
1989 Martin ESSLIN
1990 Kirill LAVROV
1991 Federico MAYOR, Director General of UNESCO
1992 Jorge LAVELLI - Arturo USLAR PIETRI
1993 Edward ALBEE
1994 Vaclav HAVEL
1995 Humberto ORSINI
1996 Saadalla WANNOUS
1997 Jeong Ok KIM
1998 50th Anniversary of ITI - Special Message
1999 Vigdís FINNBOGADÓTTIR
2000 Michel TREMBLAY
2001 Iakovos KAMPANELLIS
2002 Girish KARNAD
2003 Tankred DORST
2004 Fathia EL ASSAL
2005 Ariane MNOUCHKINE
2006 Victor Hugo RASCON BANDA
2007 Sultan bin Mohammed AL QASIMI
2008 Robert LEPAGE
2009 Augusto BOAL
2010 Judi DENCH
2011 Jessica A. KAAHWA
2012 John MALKOVICH
2013 Dario FO




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...